درمان فرورفتگي ناخن‌ در انگشت – جراحی ناخن پا | کشیدن ناخن شست پا | فرورفتگی ناخن | دکتر جراح ناخن | قارچ ناخن

Blog

درمان فرورفتگي ناخن‌ در انگشت

by جراحی ناخن in اکتبر 23, 2016

فرورفتگي ناخن پا در انگشت يا اونيکوکريپتوز (onychocryptosis)، بيش از همه شست پا را درگير مي‌کند. عوامل آناتوميک و رفتاري بسياري در فرورفتگي ناخن به داخل انگشت دخيل هستند که از آن جمله مي‌توان به کوتاه کردن نامناسب ناخن، تروماهاي مکرر يا ناغافل، استعداد ژنتيکي، تعريق بيش از حد و بهداشت نامناسب پا اشاره کرد. رويکرد درماني محافظه‌کارانه عبارتند از غوطه‌ور کردن پا در مخلوط آب گرم و صابون، کارگذاري نوار پنبه‌اي يا نخ دندان زير لبه ناخن فرو رفته و استفاده از آتل شياري(gutter splinting) با يا بدون کارگذاري ناخن آکريليک. رويکردهاي جراحي عبارتند از کشيدن ناکامل ناخن يا برداشت کامل ناخن با يا بدون فنوليزاسيون (phenolizition). روش‌هاي ديگر عبارتند از سوزاندن ماتريکس ناخن با کمک الکتروکوتر، راديوفرکوئنسي و ليزر دي اکسيد کربن. مصرف آنتي‌بيوتيک خوراکي قبل يا بعد از فنوليزاسيون، پيامد را بهبود نمي‌بخشد. کشيدن ناکامل ناخن و به دنبال آن استفاده از فنوليزاسيون يا برداشت ماتريکس ناخن، به يک ميزان در درمان موثر است. کشيدن ناکامل ناخن همراه با فنوليزاسيون، در مقايسه با برداشت جراحي ناخن بدون فنوليزاسيون در پيشگيري از عود علامتدار بيماري اثربخش‌تر است اما با افزايش مختصري در عفونت پس از عمل همراه است…

حدود 20 از بيماراني که به علت مشکلات پا به پزشکان خانواده مراجعه مي‌کنند دچار فرورفتگي ناخن پا به داخل انگشت يا اونيکوکريپتوز هستند. فرورفتگي ناخن زماني رخ مي‌دهد که پوست اطراف ناخن توسط صفحه ناخن کنار آن سوراخ مي‌شود و به دنبال آن آبشاري از فرايندهاي حضور جسم خارجي، التهاب، عفونت و فرايند‌هاي ترميمي به راه مي‌افتد. در نهايت ممکن است در انگشت مبتلا ضايعه‌اي دردناک، مترشحه و بدبو (بيش از همه در ناخن شست پا)، همراه با هيپرتروفي بافت نرم اطراف صفحه ناخن ايجاد شود.

علل و عوامل خطر

بر اساس تجارب باليني، فرورفتگي ناخن پا به علت کوتاه کردن نامناسب ناخن رخ مي‌دهد (شکل 1). به علت ديد نامناسب يا ابزار نامناسب، يک خار ايجاد مي‌شود که محکم به بافت‌هاي اطراف ناخن اتصال مي‌يابد و با رشد صفحه ناخن به سمت ديستال بيشتر به عمق نفوذ مي‌کند. فشاري که حين راه رفتن، پوشيدن کفش و چاقي (در صورت وجود) وارد مي‌شود سبب نفوذ بيشتر خار شده و شرايط را بدتر مي‌کند.

عوامل خطر مستعدکننده براي فرورفتگي ناخن پا مشتمل بر مکانيسم‌هاي آناتوميک و رفتاري هستند. برخي از صاحبنظران عقيده دارند که در ناخن‌هاي نازک‌تر و صاف‌تر و نيز ناخن‌هاي داراي چين ناخن پهن‌تر، خطر فرورفتگي ناخن بيشتر است، اما اين مساله هنوز به اثبات نرسيده است. در يک مطالعه مورد شاهدي که در آن 46 بيمار حضور داشت، تفاوتي در شکل آناتوميک ناخن پا در بيماران مبتلا به فرورفتگي ناخن و افراد غيرمبتلا مشاهده نشد. ضربات مکرر (مثلا دويدن، شوت کردن) يا تروماي ناآگاهانه‌اي که به انگشت شست پا وارد مي‌شود، ممکن است از عوامل آغازگر باشند.

بدون اين که شواهد مستحکمي وجود داشته باشد، تصور مي‌شود استعداد ژنتيکي و سابقه خانوادگي، تعريق بيش از حد و بهداشت نامناسب پا احتمال فرورفتگي ناخن را افزايش مي‌دهند. ديابت، چاقي و اختلالات تيروييد، قلب و کليه که مي‌توانند سبب ادم اندام تحتاني شوند نيز ممکن است اين احتمال را افزايش دهند.

در دوران نوجواني، پا بيشتر عرق مي‌کند که سبب نرم شدن پوست و ناخن‌ها شده، شکاف‌دار شدن آن را تسهيل مي‌کند. اين امر سبب تشکيل خار ناخن (اسپيکول) مي‌گردد که مي‌تواند وارد پوست اطراف ناخن شود. در افراد مسن، تشکيل اسپيکول ممکن است به يک مشکل مزمن تبديل شود زيرا در اين افراد به علت کاهش تحرک و اختلال ديد، توانايي مراقبت از ناخن‌ها کاهش مي‌يابد. علاوه بر اين فرآيند طبيعي سالخوردگي سبب ضخيم شدن ناخن‌ها شده، کوتاه کردن آنها را دشوار مي‌سازد و احتمال ايجاد فشار بر پوست اطراف صفحه ناخن افزايش مي‌يابد و اغلب سبب فرورفتگي ناخن، درد و عفونت مي‌گردد.

جراحی ناخن

 

Leave a Reply